Het was even wachten, maar hij is er: de video van de lezing die Paul Krugman op 29 mei gaf aan de London School of Economics. Helaas zijn de dia's niet in beeld....
End This Depression Now! - Video and audio - News and media - Home:
'via Blog this'
dinsdag 12 juni 2012
De actualiteit van 1929-1939 en van Charles Kindleberger
Er is een nieuwe uitgave op de markt van het boek The World in Depression 1929-1939 van Charles Kindleberger. Zie de link voor het nieuwe voorwoord van Brad DeLong en Barry Eichengreen. Zeer actueel!
New preface to Charles Kindleberger, The World in Depression 1929-1939 | vox - Research-based policy analysis and commentary from leading economists:
'via Blog this'
New preface to Charles Kindleberger, The World in Depression 1929-1939 | vox - Research-based policy analysis and commentary from leading economists:
'via Blog this'
maandag 11 juni 2012
Pro-sociaal gedrag en sociale omgeving (7): spiegelneuronen, een voetbalsupporter en echopraxie
In het vorige bericht in deze reeks ging het er over dat de anderen er altijd zijn. In de zin dat ze ons denken, onze gevoelens en ons gedrag beïnvloeden ook als ze fysiek niet aanwezig zijn. En in dit bericht ging het over spiegelneuronen, mede naar aanleiding van het boek Het empathische brein. Waarom we socialer zijn dan we denken van Christian Keysers.
Deze reeks berichten gaat over de samenhang tussen pro-sociaal gedrag en de sociale omgeving van een persoon. Ik heb over de aard van die samenhang al eerder gezegd dat pro-sociaal gedrag in strikte zin wel het gedrag is van een individu, maar eigenlijk een collectieve prestatie is. De kans op het aangeleerd hebben van pro-sociaal gedrag en de kans op het uitvoeren van pro-sociaal gedrag in de huidige situatie is sterk afhankelijk van het pro-sociale gedrag van anderen, toen en nu. Kinderen die tijdens het opgroeien meer met mensen in aanraking komen die zich pro-sociaal gedragen, zullen zelf als kind en als volwassenen ook gemakkelijker pro-sociaal gedrag vertonen. Het pro-sociale gedrag is als het ware tot hun repertoire gaan behoren. Maar ze zijn flexibel. Als ze op latere leeftijd in een situatie belanden waar alles er op wijst dat anderen alleen maar op hun eigen belang uit zijn, dan zullen ze hun gedrag daar op aanpassen. Dus door elkaar te beïnvloeden, brengen we ons pro-sociale gedrag gezamenlijk tot stand. Een collectieve prestatie dus. Maar een collectief falen is ook mogelijk.
De ontdekking van spiegelneuronen maakt duidelijk dat dat collectieve karakter van de totstandkoming (of het falen daarvan) van pro-sociaal gedrag zo fundamenteel is dat het de grens tussen individuen doet vervagen. Ik citeer nogmaals Keysers:
Meestal minder, maar soms gaat die activiteit heel ver. Bij de thuiswedstrijden van de club waar ik lang geleden voetbalde stond er altijd een supporter langs de lijn die zo met het spel meeleefde dat hij de bewegingen van de spelers die aan de bal waren of aan de bal probeerden te komen, tot op grote hoogte ook zelf uitvoerde. Als de spits omhoog sprong voor een kopbal, dan kon hij niet blijven staan. Maar dit gold wel alleen voor de bewegingen van de spelers van de eigen club. Dat laatste komt geheel overeen met het huidige onderzoek. Onze spiegelactiviteit is groter wanneer we handelingen van een vertrouwde persoon waarnemen. En wordt gedempt als de andere persoon iemand is waarmee we concurreren.
Dat gedrag van die supporter was zo opvallend en hij was zo slecht in staat om dat gedrag te onderdrukken, dat hij waarschijnlijk, zo leer ik nu uit dat boek van Keysers, aan echopraxie leed, een beschadiging van de frontaalkwab. Het doet denken aan de patiënt die als de neuroloog twee brillen op tafel legt en er zelf een opzet, het niet kan laten die tweede bril op te zetten, over zijn eigen bril heen.
In volgende berichten meer over wat we leren van het onderzoek naar spiegelneuronen over pro-sociaal gedrag.
Deze reeks berichten gaat over de samenhang tussen pro-sociaal gedrag en de sociale omgeving van een persoon. Ik heb over de aard van die samenhang al eerder gezegd dat pro-sociaal gedrag in strikte zin wel het gedrag is van een individu, maar eigenlijk een collectieve prestatie is. De kans op het aangeleerd hebben van pro-sociaal gedrag en de kans op het uitvoeren van pro-sociaal gedrag in de huidige situatie is sterk afhankelijk van het pro-sociale gedrag van anderen, toen en nu. Kinderen die tijdens het opgroeien meer met mensen in aanraking komen die zich pro-sociaal gedragen, zullen zelf als kind en als volwassenen ook gemakkelijker pro-sociaal gedrag vertonen. Het pro-sociale gedrag is als het ware tot hun repertoire gaan behoren. Maar ze zijn flexibel. Als ze op latere leeftijd in een situatie belanden waar alles er op wijst dat anderen alleen maar op hun eigen belang uit zijn, dan zullen ze hun gedrag daar op aanpassen. Dus door elkaar te beïnvloeden, brengen we ons pro-sociale gedrag gezamenlijk tot stand. Een collectieve prestatie dus. Maar een collectief falen is ook mogelijk.
De ontdekking van spiegelneuronen maakt duidelijk dat dat collectieve karakter van de totstandkoming (of het falen daarvan) van pro-sociaal gedrag zo fundamenteel is dat het de grens tussen individuen doet vervagen. Ik citeer nogmaals Keysers:
Als we iemand een handeling zien uitvoeren, lijkt de spiegelactiviteit in onze pre-motor- en pariëtaalcortex niet alleen op de activiteit wanneer we zelf soortgelijke handelingen uitvoeren, maar ook op de activiteit in de pre-motorcortex van degene naar wie we kijken. In dat geval worden de pre-motor- en pariëtaalactiviteit van degene die wordt waargenomen daadwerkelijk gespiegeld door de waarnemer.Als we iemand iets zien doen, dan zijn er in onze hersenen neuronen actief die dat ook zijn, maar minder, als we die handeling zelf uitvoeren.
Meestal minder, maar soms gaat die activiteit heel ver. Bij de thuiswedstrijden van de club waar ik lang geleden voetbalde stond er altijd een supporter langs de lijn die zo met het spel meeleefde dat hij de bewegingen van de spelers die aan de bal waren of aan de bal probeerden te komen, tot op grote hoogte ook zelf uitvoerde. Als de spits omhoog sprong voor een kopbal, dan kon hij niet blijven staan. Maar dit gold wel alleen voor de bewegingen van de spelers van de eigen club. Dat laatste komt geheel overeen met het huidige onderzoek. Onze spiegelactiviteit is groter wanneer we handelingen van een vertrouwde persoon waarnemen. En wordt gedempt als de andere persoon iemand is waarmee we concurreren.
Dat gedrag van die supporter was zo opvallend en hij was zo slecht in staat om dat gedrag te onderdrukken, dat hij waarschijnlijk, zo leer ik nu uit dat boek van Keysers, aan echopraxie leed, een beschadiging van de frontaalkwab. Het doet denken aan de patiënt die als de neuroloog twee brillen op tafel legt en er zelf een opzet, het niet kan laten die tweede bril op te zetten, over zijn eigen bril heen.
In volgende berichten meer over wat we leren van het onderzoek naar spiegelneuronen over pro-sociaal gedrag.
zondag 10 juni 2012
Zondagochtendmuziek - Ray Brown in Umbrië 1995
De grote Ray Brown! Maar ook Jim Hall! En Johnny Griffin!
Update. Deze video is van YouTube verwijderd. Daarom in plaats daarvan nu het Johnny Griffin Quartet. Volg de link.
Update. Deze video is van YouTube verwijderd. Daarom in plaats daarvan nu het Johnny Griffin Quartet. Volg de link.
zaterdag 9 juni 2012
Ver verwijderd van de werkelijkheid in Duitsland - Paul Krugman
Paul Krugman:
'via Blog this'
Dit is angstwekkend. Als topbeambten in Duitsland op dit late moment nog zo ver verwijderd zijn van de werkelijkheid, welke kansen heeft Europa dan nog?Wolkenkuckucksheim - NYTimes.com:
'via Blog this'
"Bemoei je met je eigen zaken!" geldt niet overal
Eerder stond ik stil bij onderzoek naar de moeilijkheid van het om hulp vragen. Als iemand je om hulp vraagt, vind je dat prettig, maar zelf om hulp vragen, dat gaat niet gemakkelijk. Vandaar dat er waarschijnlijk meer hulpbereidheid is dan dat in gedrag tot uiting komt. Zie dit bericht. Maar ook blijkt dat vrienden elkaar gemakkelijker om hulp vragen. En ook wordt gemakkelijker om hulp gevraagd in culturen waarin mensen meer tussen vertrouwde anderen opgroeien. Zie dit bericht.
Er is nu recent onderzoek (fulltext achter de poort) dat interculturele verschillen laat zien in het gemak waarmee mensen een bepaalde vorm van hulp aanbieden, namelijk goede raad of advies. Russen staan, in vergelijking met Amerikanen, heel gemakkelijk klaar met goede raad en advies. Je kunt er op straat of in het openbaar vervoer allerlei praktische wetenswaardigheden opdoen, die mensen je ongevraagd en met de beste bedoelingen mede delen. (Mijn eigen verblijf in Moskou en Sint Petersburg was kennelijk te kort om deze ervaring op te doen.) Ook schijnen Russen elkaar gemakkelijk en ongevraagd allerlei adviezen te geven, zonder de vrees voor bemoeizuchtig te worden aangezien. De uitdrukking "Bemoei je met je eigen zaken!" kun je weliswaar letterlijk in het Russisch vertalen, maar Russen vinden het moeilijk om te begrijpen wat iemand er mee zou kunnen bedoelen.
De onderzoekers denken dat dit gedrag een onderdeel is van meer interdependente culturen dan de West-Europese en Noord-Amerikaanse. Als mensen zich zelf meer als onderdeel van een groter geheel zien en als meer met anderen verbonden, dan vragen ze niet alleen gemakkelijker om hulp, maar ook bieden ze gemakkelijker hulp aan. Zoals in de vorm van goede raad en advies. Het is trouwens niet een vast onderdeel van die culturen, want in de eveneens sterk interdependente Oost-Aziatische culturen komt dat ongevraagde advies geven veel minder voor. Misschien is het in Rusland een overblijfsel van de communistische periode, waarin mensen sterk op elkaar vertrouwden door de notoire onbetrouwbaarheid van alle officiële informatie.
Het leek me dus interessant om even te kijken of de mate van vertrouwen tussen mensen in Rusland dan ook groter is dan in de Verenigde Staten. Voor veel landen zijn daar gegevens over beschikbaar doordat in landenvergelijkend onderzoek vaak de vraag naar het interpersonele vertrouwen gesteld is. Die vraag luidt:
Een andere keer meer over die verschillen tussen landen in dat onderlinge vertrouwen.
Er is nu recent onderzoek (fulltext achter de poort) dat interculturele verschillen laat zien in het gemak waarmee mensen een bepaalde vorm van hulp aanbieden, namelijk goede raad of advies. Russen staan, in vergelijking met Amerikanen, heel gemakkelijk klaar met goede raad en advies. Je kunt er op straat of in het openbaar vervoer allerlei praktische wetenswaardigheden opdoen, die mensen je ongevraagd en met de beste bedoelingen mede delen. (Mijn eigen verblijf in Moskou en Sint Petersburg was kennelijk te kort om deze ervaring op te doen.) Ook schijnen Russen elkaar gemakkelijk en ongevraagd allerlei adviezen te geven, zonder de vrees voor bemoeizuchtig te worden aangezien. De uitdrukking "Bemoei je met je eigen zaken!" kun je weliswaar letterlijk in het Russisch vertalen, maar Russen vinden het moeilijk om te begrijpen wat iemand er mee zou kunnen bedoelen.
De onderzoekers denken dat dit gedrag een onderdeel is van meer interdependente culturen dan de West-Europese en Noord-Amerikaanse. Als mensen zich zelf meer als onderdeel van een groter geheel zien en als meer met anderen verbonden, dan vragen ze niet alleen gemakkelijker om hulp, maar ook bieden ze gemakkelijker hulp aan. Zoals in de vorm van goede raad en advies. Het is trouwens niet een vast onderdeel van die culturen, want in de eveneens sterk interdependente Oost-Aziatische culturen komt dat ongevraagde advies geven veel minder voor. Misschien is het in Rusland een overblijfsel van de communistische periode, waarin mensen sterk op elkaar vertrouwden door de notoire onbetrouwbaarheid van alle officiële informatie.
Het leek me dus interessant om even te kijken of de mate van vertrouwen tussen mensen in Rusland dan ook groter is dan in de Verenigde Staten. Voor veel landen zijn daar gegevens over beschikbaar doordat in landenvergelijkend onderzoek vaak de vraag naar het interpersonele vertrouwen gesteld is. Die vraag luidt:
In het algemeen gesproken, vindt u dat de meeste mensen zijn te vertrouwen of dat je niet voorzichtig genoeg kunt zijn in de omgang met mensen?Mensen kunnen dan aangeven in hoeverre ze het eens zijn met de twee mogelijke antwoorden:
- de meeste mensen zijn te vertrouwen
- Je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn in de omgang met anderen
Een andere keer meer over die verschillen tussen landen in dat onderlinge vertrouwen.
vrijdag 8 juni 2012
Robert Skidelsky over de eurocrisis
Lord Robert Skidelski, de veel geprezen Keynes-biograaf, zegt de zo langzamerhand bekende en verstandige dingen over de eurocrisis. Zie de video onderaan dit bericht. Maar na een minuut of zeven zegt hij ook iets interessants over de vraag hoe het mogelijk was dat de euro werd geïntroduceerd met al die constructiefouten die nu zo duidelijk, en pijnlijk, aan het licht komen. Ik geef mijn vertaling van zijn woorden tussen ongeveer 6 en 9 minuten:
Maar het blijkt een geweldige gok geweest te zijn, op basis van een abstracte theorie. En het blijkt maar weer eens dat als de hele spraakmakende gemeente iets grote wijsheid acht, dat het dan heel lang kan duren en dat er heel, heel veel tegenbewijzen moeten komen, voor er weer ruimte komt om de zaken onbevangen onder ogen te zien. Dat is het gevaar van sociale zeepbellen.
De eurozone was een gebrekkige structuur. Het was een muntunie zonder een fiscale unie en zonder een centrale bank met het recht om geld te printen. Er waren dus grote gebreken.
Er gingen in die tijd, los daarvan, ideeën rond dat je geen ander macro-economisch beleid nodig hebt dan het handhaven van prijsstabiliteit. Als dat laatste verzekerd was, en dat was de grote "prestatie" van de Bundesbank voorafgaand aan de euro, dan zouden alle goede dingen daaruit voortvloeien. En de gemeenschappelijke markt zou dan zorgen voor het naar elkaar toegroeien van de condities in de verschillende landen. Het macro-economische probleem zou daarmee opgelost zijn. Dat was de filosofie die aan de eurozone ten grondslag lag.
Het was de algemeen heersende filosofie, ook in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Weg met de Keynesiaanse macro-economische politiek. Weg met het streven naar volledige werkgelegenheid. Het gaat uitsluitend om monetaire stabiliteit. Richt je op de inflatie en dat is alles wat je nodig hebt. En als je dat doet, dan werken alle micro-economische stukjes van de economie precies zo als ze horen te doen.
Je zou bijvoorbeeld geen financiële crisissen meer hebben en daarom kun je het financiële systeem dereguleren. En dat was gewoon verkeerd. Gewoon verkeerd. Alle mensen die nog een restje van een band met Keynes hadden, begrepen dat de private investeringsmachine heel wispelturig was. Onstabiel was. Die tendeert niet zomaar en snel naar een optimaal evenwicht voor de economie. En het opzetten van een systeem zonder die voorzorgsmaatregelen en beschermingen was een geweldige gok. Op basis van wat een nogal abstracte theorie bleek te zijn.
Ik denk dus dat er een aantal elementen waren die leidden tot de constructie van een gebrekkige eurozone: de ideologische of intellectuele gebreken die ik net noemde, de institutionele gebreken en het politieke momentum dat de zaak verder dreef. Het was feitelijk opgezet om Duitsland politiek op een of andere manier onder controle te houden na de eenwording (met de voormalige DDR). En nu hebben we te maken met de negatieve effecten van dat alles (The pigeons are coming home to roost now). Alles is zich nu aan het ontwarren.Dit bevestigt mijn herinneringen van ergens in de jaren negentig aan persconferenties van Wim Duisenberg, de eerste president van de Europese Centrale Bank, die daar inderdaad altijd alleen maar hamerde op het belang van het uitsluitend gericht blijven op de mate van inflatie. Dat leek toen grote wijsheid....
Maar het blijkt een geweldige gok geweest te zijn, op basis van een abstracte theorie. En het blijkt maar weer eens dat als de hele spraakmakende gemeente iets grote wijsheid acht, dat het dan heel lang kan duren en dat er heel, heel veel tegenbewijzen moeten komen, voor er weer ruimte komt om de zaken onbevangen onder ogen te zien. Dat is het gevaar van sociale zeepbellen.
donderdag 7 juni 2012
Wat is de diepgang van het Duitse denken over de eurocrisis?
Martin Wolf, de columnist van de Financial Times (zie ook dit bericht), krijgt een reactie op zijn laatste column van Ludger Schuknecht, een senior en zeer gerespecteerde (volgens Wolf) beambte van het Duitse ministerie van Financiën. Schuknecht verdedigt het Duitse beleid.
Je hoopt dan dat je een argumentatie krijgt met meer diepgang en op basis van meer informatie dan wat tot nu toe van de kant van de Duitse beleidsmakers tot ons is doorgedrongen. Maar het resultaat is teleurstellend. Ik vind nu niet de tijd en zeker niet de energie om een samenvatting te geven. Maar lees de citaten en de commentaren van Wolf. Mijn conclusie (en die van Wolf): weinig diepgang, niet goed geïnformeerd. En lees vooral ook dat commentaar van Wolf helemaal onderaan...
The German response | Martin Wolf's Exchange:
'via Blog this'
Je hoopt dan dat je een argumentatie krijgt met meer diepgang en op basis van meer informatie dan wat tot nu toe van de kant van de Duitse beleidsmakers tot ons is doorgedrongen. Maar het resultaat is teleurstellend. Ik vind nu niet de tijd en zeker niet de energie om een samenvatting te geven. Maar lees de citaten en de commentaren van Wolf. Mijn conclusie (en die van Wolf): weinig diepgang, niet goed geïnformeerd. En lees vooral ook dat commentaar van Wolf helemaal onderaan...
The German response | Martin Wolf's Exchange:
'via Blog this'
woensdag 6 juni 2012
Kijkend naar Europa begin je te begrijpen hoe de Grote Depressie van de jaren 30 kon ontstaan
Martin Wolf, en met hem Paul Krugman, kijken naar Europa en beginnen te begrijpen hoe de Grote Depressie van de jaren 30 van de vorige eeuw kon ontstaan. Zie de link onderaan. Want alle voorwaarden die destijds aanwezig waren, zien we nu wel heel concreet voor onze ogen in werking:
Doing Their Best to Destroy Europe - NYTimes.com:
'via Blog this'
- zwakke economieën
- een rigide monetair regime
- intensieve debatten over wat gedaan moet worden
- een wijdverbreid geloof dat lijden goed is
- kortzichtige politici
- onvermogen om samen te werken
- niet in staat zijn om de gebeurtenissen voor te zijn
Doing Their Best to Destroy Europe - NYTimes.com:
'via Blog this'
Abonneren op:
Posts (Atom)