How You Feel What Another Body Feels: Scientific American

Gewoon om door te geven en als vervolg op dit bericht: een mooi stukje over empathie en spiegelneuronen in de Scientific American.

How You Feel What Another Body Feels: Scientific American:

'via Blog this'

Mondragon Coöperatie zorgt niet alleen voor werkzekerheid, maar ook voor zekerheid dat er geld is

Nieuws over de Mondragon Coöperatie (MC), waar ik hier over berichtte. Zie de link hieronder. De MC zorgt voor werkzekerheid door werknemers/eigenaars tussen de coöperaties van het conglomeraat te laten wisselen als dat in verband met marktfluctuaties beter uitkomt. Maar nu zorgen ze ook voor de zekerheid om geld om handen te hebben. Wat de ene coöperatie aan liquiditeit beschikbaar heeft, wordt tijdelijk overgedragen aan een andere die tijdelijk krap bij kas zit. Er komt geen bank aan te pas. En dat is gunstig vanwege de geringe geldhoeveelheid in de Spaanse economie.

Mondragon coop gets credit-wise to beat the crunch:

'via Blog this'

Liberales: Om End This Depression Now! kun je niet heen

Liberales, de onafhankelijke denktank binnen de liberale beweging, bespreekt het boek End This Depression Now! van Paul Krugman. Zie de link hieronder.

Volg de link en lees in kort bestek welke goede redenen er zijn om om het Manifest van Paul Krugman en Richard Layard te ondertekenen. Zie hier mijn bericht met een link naar dat Manifest. Zie ook mijn eerdere bericht over hoofdstuk 11 van het boek, waarin Krugman uitlegt hoe de bezuinigingszeepbel kon ontstaan.
Liberales

Stop de bonussen! ING Bank doet het

Er is ook goed nieuws: de ING schaft de bonussen voor zijn personeel af. Het gaat om de 19.000 medewerkers van ING en Westland Utrecht Bank in Nederland. Dit is overeengekomen in een principeakkoord met de vakbonden over de nieuwe cao. Zie hieronder de link naar het bericht in het FD.

Eerder gaf ik een overzicht van wat het wetenschappelijk onderzoek aan inzichten naar voren heeft gebracht over de effectiviteit van bonussen. Over prestatiebeloning schreef ik:

Onderzoek naar het succes van prestatiebeoordeling en –beloning laat zien dat de hantering van dit systeem grote problemen oplevert. Beoordelingen zijn vaak gebrekkig en kunnen beïnvloed worden door belangen van de beoordelaars. Verder zijn de beoordelingen vaak niet duidelijk voor de beoordeelden, waardoor ze leiden tot ontevredenheid. Tenslotte kan het systeem strategisch gedrag bij de beoordeelden uitlokken, waaronder pogingen om de beoordelaars te beïnvloeden. Onderzoek naar de effecten van het systeem laat overwegend zien dat de resultaten van het bedrijf er eerder door verslechteren dan verbeteren.

En ik meldde dat onderzoek naar individuele resultaatafhankelijke beloning goed kan werken, maar dan moet het gaan om eenvoudige taken waarvoor geen samenwerking nodig is. Verder is van resultaatafhankelijke beloningen voor topbestuurders (CEO's) bekend dat die in de praktijk weinig samenhangen met de bedrijfsresultaten en dat ze zelfverrijking ten koste van het bedrijf in de hand werken.

Al deze inzichten zijn niet zo nieuw. De in de laatste 20 (30?) jaar in het bedrijfsleven sterk gegroeide populariteit van prestatiebeloning was al niet goed met de resultaten van wetenschappelijk onderzoek in overeenstemming te brengen. Sterker: hij ging daar dwars tegen in. Maar ja, er zijn van die sociale ontwikkelingen (zeepbellen!) die eerst een tijd door moeten woekeren voor men weer bij zinnen komt.

Dat laatste is nu gelukkig gebeurd bij de ING. Vorig jaar was al overtuigend uit een representatieve enquête gebleken dat de meerderheid van het personeel van de bonussen af wilde. Dat bevestigt dat bonussen tot ontevredenheid bij het personeel leiden.

Eerder hadden de topbestuurders van de ING al van hun bonussen afgezien. Maar dat geldt als ik het goed heb onthouden alleen voor zolang het bedrijf nog staatssteun krijgt. Het goede voorbeeld zou nu zijn dat die laatste voorwaarde vervalt. Kom maar meteen volledig bij zinnen.
ING Bank schaft bonus voor Nederlandse werknemers af | Het Financieele Dagblad

Teken het Manifest van Krugman en Layard!

Hier is de mogelijkheid om het manifest van Paul Krugman en Richard Layard te ondertekenen. Zie de link. Als je ook vindt dat de huidige crisis verkeerd wordt aangepakt en dat veel mensen daar onnodig onder moeten lijden, teken dan het manifest! En stuur dit bericht door aan anderen.

A Manifesto for Economic Sense:

'via Blog this'

De crisis als praktijkvoorbeeld van de moeilijkheid om ongelijk te bekennen

De crisis heeft aangetoond dat veel economische raadgevers het bij het verkeerde eind hebben gehad. Paul Krugman haalt Brad DeLong aan (zie de link hierbeneden):

Degenen die zeiden dat er geen neergang zou zijn, of dat het herstel snel zou komen, of dat de werkelijke problemen van de economie structureel van aard waren, of dat het stimuleren van de economie tot inflatie zou leiden (of hoge korte-termijn rentes), of dat onmiddelijke overheidsbezuinigingen de economie zouden doen groeien, zaten verkeerd. Niet een beetje verkeerd. Volledig verkeerd.

Natuurlijk zijn wij als historisch georiënteerde economen niet verbaasd dat ze verkeerd zaten. We zijn echter verbaasd hoe weinig van hen hun overtuigingen op een of andere manier hebben bijgesteld. Integendeel, veel van hen, met hun reputatie bedreigd, hebben zich vastgeklampt aan hun overtuigingen, kennelijk in de hoop dat alles zal overwaaien en dat mensen daardoor hun beroerde prestaties in het voorspellen zullen vergeten.

Krugman voegt daar aan toe dat de crisis een praktiijvoorbeeld oplevert van hoe mensen met de geschiedenis kunnen omgaan en van de onaangename kanten van de menselijke natuur.

Doubling Down - NYTimes.com:

'via Blog this'

Een manifest voor economisch verstandig beleid - Paul Krugman en Richard Layard

Paul Krugman en Richard Layard publiceren in de Financial Times een Manifest voor een verstandig economisch beleid. Zie de link hieronder. Mij lijkt dit een belangrijke, ja, historische gebeurtenis. Ze leggen uit: (1) wat de oorzaken van de crisis zijn, (2) wat de aard van de crisis is, (3) wat het juiste antwoord is, (4) welke grote vergissing er nu gemaakt wordt, (5) waarom het vertrouwensargument niet deugt, en (6) waarom het argument niet deugt dat de oorzaken structureel zijn. Ze besluiten met:

Als gevolg van hun verkeerde ideeën leggen veel westerse beleidsmakers een geweldig lijden aan hun volkeren op. Maar de ideeën die ze aanhangen over hoe met recessies om te gaan, werden na de rampen van de jaren 30 al door bijna alle economen verworpen. Het is tragisch dat nu de oude ideeën weer wortel hebben geschoten.

De beste beleidsmaatregelen zullen per land verschillen en zullen discussie vereisen. Maar ze moeten gebaseerd zijn op een juiste analyse van het probleem. Wij roepen daarom alle economen en anderen die instemmen met de strekking van dit manifest op om hun instemming online te registreren en publiekelijk te pleiten voor een betere benadering. De hele wereld lijdt schade als mannen en vrouwen zwijgen over wat ze weten dat verkeerd is.

A manifesto for economic sense - FT.com:

'via Blog this'

De elite vindt hoge werkloosheid geen urgent probleem - Mark Thoma

In vervolg op het vorige bericht: Mark Thoma vraagt zich in The Fiscal Times af waarom de hoge werkloosheid in de Verenigde Staten en in veel Europese landen niet veel meer als een hoogst urgent probleem wordt gezien. Zie de link onderaan dit bericht. Waarom domineren in plaats daarvan zorgen over de inflatie en het terugbetalen van schulden de discussies? Welnu:

de toegenomen concentratie van politieke macht aan de top van de inkomensverdeling verschaft een groot deel van het antwoord.

Hij besluit met:

Als we praten over een gelijk speelveld voor iedereen, hebben we het meestal over economische kansen. Maar het gelijke speelveld in de politiek is net zo belangrijk. In het verleden zorgde de vakbeweging voor een machtige stem in de politieke arena. Maar vakbonden zijn nagenoeg van het toneel verdwenen, werknemers achterlatend met weinig georganiseerde politieke macht. Het corrigeren van deze politieke onevenwichtigheid die daardoor is ontstaan, door de hernieuwde politieke empowerment van de werkende klasse moet deel zijn van elke poging om ons antwoord op ernstige recessies te verbeteren.

Thoma zal vooral denken aan de toestand in de Verenigde Staten. Maar dit geldt natuurlijk ook voor Europa, en misschien wel vooral voor Nederland, waar de vakbeweging door onderling gedoe nagenoeg onzichtbaar is geworden.
The Growing Unemployed: A Case of Benign Neglect:

'via Blog this'

Is een coöperatieve economie een alternatief voor het kapitalisme? Nogmaals de Mondragon coöperaties

Richard Wolff van de Guardian heeft een bezoek gebracht aan de Mondragon Coöperatie in het Spaanse Baskenland. Zie de link onderaan dit bericht. Ik besteedde eerder aandacht aan de Mondragon Coöperatie in dit bericht en dit bericht.

De Mondragon Coöperatie (MC) bestaat uit een groot aantal coöperatieve ondernemingen verspreid over vier bedrijfstakken: industrie, financiën, detailhandel en kennis. Zie ook rechts het plaatje. De werknemers zijn lid van de coöperatie en dus samen eigenaar. Alle coöperaties samen vormen de MC, met in totaal zo'n 85000 werknemers/eigenaars. Er zijn 77 buitenlandse ondernemingen bij aangesloten. De MC is een van de tien grootste ondernemingen van Spanje. De leden van een coöperatie kiezen de directeuren. En ze stellen de beloningsstructuur vast. In de MC hebben ze ingezien dat er beloningsverschillen nodig zijn. Maar tot nu toe verdient de meest verdienende directeur niet meer dan 6,5 maal zoveel als de minstverdienende. (In een Amerikaanse onderneming verdient de CEO 400 maal meer dan het gemiddelde salaris.)

Is het succes van de Mondragon Coöperatie een aanwijzing dat een coöperatieve economie een levensvatbaar, en beter, alternatief is voor het kapitalistische stelsel? Dat zou kunnen. Het meest opvallende verschil met dat kapitalistische stelsel lijkt mij te zijn dat een coöperatieve economie veel meer gericht is op volledige werkgelegenheid. Je ziet dat aan de MC, want die heeft zichzelf als een heterogeen conglomeraat georganiseerd waardoor werknemers die in de ene coöperatie, eventueel tijdelijk, overbodig zijn met een grote kans in een andere te werk kunnen worden gesteld. Die constructie vloeit als vanzelfsprekend voort uit het belang van de werknemers/eigenaars: ze hechten uiteraard grote waarde aan werkzekerheid. En de diversificatie binnen de MC creëert de flexibiliteit om die werkzekerheid tot stand te brengen.

Nu kun je daar tegenin brengen dat ook de noodzaak om te moeten concurreren met andere, kapitalistische, bedrijven er voor zorgt dat de MC de prikkel heeft om die flexibiliteit te garanderen. Dus zou je kunnen denken dat een coöperatief conglomeraat toch dat kapitalistische stelsel als omgeving nodig heeft om efficiënt te kunnen zijn. Maar  in een coöperatieve economie is die concurrentie er natuurlijk ook, maar dan tussen coöperatieve conglomeraten. Het gaat niet om wel of geen concurrentie, maar hoe je de concurrentie organiseert.

Daartegenover staat dat een kapitalistische economie niet op deze manier, als vanzelf, georiënteerd is op volledige werkgelegenheid. Het winstmotief domineert en dat betekent dat de belangen van de aandeelhouders, of algemener van de kapitaalverschaffers/vermogenden, de beslissingen op het niveau van de bedrijven bepalen. Nu zijn wij met zijn allen, zoals in de vorm van pensioenfondsen, natuurlijk ook kapitaalverschaffers. Maar de beslissingsstructuur is niet zodanig ingericht dat wij als betalers van pensioenpremies volledige werkgelegenheid kunnen afdwingen. Of zelfs dat zouden willen!

Het verwaarlozen van het doel van de volledige werkgelegenheid in een kapitalistische economie blijkt er ook al uit dat dat dat doel "gemakshalve" is neergelegd bij de overheid. Er van uitgaande dat de overheid in staat is om dat kapitalisme voldoende bij te sturen. Maar dat blijkt een lange omweg te zijn over hobbelige wegen. Want het veronderstelt dat kiezers voldoende inzicht hebben in die noodzaak van overheidsbijsturing. En het veronderstelt dat de overheid zich kan onttrekken aan de beïnvloeding en de druk van die partijen die het meest gebaat zijn bij dat kapitalistische stelsel en de ongelijkheid en de zelfverrijkingsmogelijkheden die er mee samen gaan.

Op het ogenblik zien we vooral dat aan die voorwaarden niet is voldaan. De belangen van de kredietverschaffers en de schuldeisers worden vele malen beter behartigd dan de belangen van de beroepsbevolking bij volledige werkgelegenheid. De politieke en economische elite vindt het geen probleem om de werkloosheidscijfers langdurig hoog te laten oplopen.

Dat is misschien wel het "wezenskenmerk" van het kapitalistische stelsel: werkgelegenheid is slechts een middel om iets anders te bereiken. Dat pleit er erg voor om toch maar eens goed na te denken over dat alternatief van de coöperatieve economie.

Yes, there is an alternative to capitalism: Mondragon shows the way | Richard Wolff | Comment is free | guardian.co.uk:

'via Blog this'

Financiële wereld: Belast ons!

In vervolg op dit bericht van gisteren en via Huffington Post: 51 financiële experts, werkzaam of werkzaam geweest in de financiële sector, roepen in een open brief gericht aan de landen van de G20 en de Europese leiders op om financiële transacties te belasten. Zie het bericht hieronder. Kijk ook naar de indrukwekkende lijst met namen. In mijn vertaling:

Als personen met kennis uit de eerste hand van en een schat aan ervaring in de financiële sector dringen we er bij u op aan om een kleine belasting op financiële transacties te introduceren. Deze belasting zal de financiële markten weer in evenwicht brengen door de korte-termijn handelsmentaliteit terug te dringen, die heeft bijgedragen aan de instabiliteit van onze financiële markten. Ook kan het een belangrijke bron van inkomsten zijn.

In de laatste tientallen jaren is de activiteit op de financiële markten geweldig toegenomen, met een waarde van de transacties die nu zeventig keer groter is dan die van de echte wereldeconomie. De primaire rol van de financiële sector is om investering te bevorderen, kapitaal efficiënt te alloceren en risico te verminderen. Maar veel van de huidige financiële activiteit draagt niet aan deze doelen bij. (...)

Er zijn zorgen geuit dat de financiële transactie-belasting slecht zou zijn voor de economische groei. Maar de aanwijzingen groeien dat het effect er van positief zou zijn, door wispelturigheid te verminderen en hoognodige inkomsten te genereren. Criticasters hebben ook ten onrechte het volume van de handel geassocieerd met efficiëntie-verhogende liquiditeit en ze hebben er niet voldoende rekening mee gehouden dat de veerkracht van de markt en het vertrouwen ondermijnd worden in een wereld waar zeer korte-termijnhandel het financiële systeem domineert. Zoals veel vooraanstaande economen al hebben gezegd, zal een bescheiden transactiebelasting in feite het functioneren van de markten verbeteren.

Financiële transactiebelastingen hebben reeds bewezen effectief te zijn. Tal van landen, waaronder die met sterk ontwikkelde en snel groeiende markten, zoals het Verenigd Koninkrijk, Zuid-Afrika, Hong Kong, Singapore, Zwitserland en India, hebben op het ogenblik al vormen van een financiële transactiebelasting, die miljarden dollars per jaar opbrengen. Nieuwe financiële transactiebelastingen, of ze nu overeengekomen worden door de G20, de Europese Unie of door individuele landen, openen een reële mogelijkheid om de financiële sector te herstellen in zijn eigenlijke rol, terwijl ze hoge opbrengsten creëren voor mensen in urgente nood zowel in het binnenland als in de armste landen. Wij geloven dat dit een kans is die niet gemist moet worden.

Letter From Financial Industry Professionals in Support of Financial Transaction Taxes - IPS